133/2026
وما سمي الانسان الا لنسيه
Ve mê sümmiyel insênu illa linesyihi.
İnsana insan denmesi, nisyan ile yani unutkanlık ile ma’lul olduğu içindir.
Yüce Allah bu hususta bir âyet-i kerimede şöyle buyuruyor:
ولقد عهدنا إلى ادم من قبل فنسى ولم نجد له عزما
Biz daha önce Adem’den söz almıştık, fakat o unuttu, biz onda yeterli bir kararlılık görmedik.
Tâ-hâ Suresi, 115. Ayet.
Hz. Adem, zürriyetinden olan Hz. Davud’un ömrünü kısa görüp kendi ömründen ona verdiği kırk yılı unutup vermedim demişti. Bununla ilgili Rasülullah Efendimiz uzun bir Hadis-i Şerif’in son bölümünde şöyle buyuruyor:
“Adem unuttu, zürriyeti de unuttu.”
Tirmizi, Hadis no: 3076.
Birisi bütün bunları dile getiriyor ve unutkan olduğunu itiraf ederek Yüce Allah’tan af istiyor ve şöyle diyor:
فإن نسيت عهودا منك سالفة
فاغفر فاول ناس اول الناس
Fein nesiytu uhûden minke sêlifeten feğfir feevvelu nêsin evvelünnêsi.
(Allah’ım!)
Sana geçmişte
(şimdi ve eğer yaşarsam gelecekte)
söz verdiğim
(ve söz vereceğim)
ahidleri
(hususları)
unuttuysam
(sözümde duramadıysam)
beni bağışla.
(İlk unutan tek ben diğilimki Allah’ım!)
İnsanlardan ilk unutan, insanların ilki
(Peygamber olan)
Hz. Adem’dir.
Rabbimiz! Unutur veya yanılırsak bizi
(ve mümin kardeşlerimizi)
cezalandırma! Âmin.
Bakara Suresi, 286. Ayet.
Ahmet ÖZKAN
Emekli Müftü
9 Temmuz 2026, Perşembe